ധനേഷ് കാട്ടൂപ്പാടത്ത്…….

എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ , എന്റെ വാക്കുകള്‍….

മഴ ഓഗസ്റ്റ് 4, 2013

Filed under: കവിതകള്‍ — dhaneshka @ 4:26 പി‌എം

നീ
മഴയായി വരുമെന്ന്
കൊതിച്ചു ഞാൻ
വെയിലേറ്റു,
മഴയ്ക്കായ്‌ കാത്തീരുന്നു.
പക്ഷെ
പെയ്യാതെ,
പറയാതെ
ഒരു മിന്നലായി
എന്നെ
പൊള്ളിച്ച്
നീ കടന്നു പോയി ..

Advertisements
 

..നിന്നോട് .. മേയ് 21, 2010

വെയിലേറ്റൊരുനാള്‍
നിന്റെ പച്ചിലകള്‍
കത്തിയാലെന്റെ
പ്രണയം
ഞാന്‍
നിന്നോട് പറയും
നിന്റെയൊരിലപോലും
കൊഴിയാതെയീ
വേനലിങ്ങനെ കടന്നുപോയാ-
ലന്നു ഞാന്‍
നിന്നെ ചേര്‍ത്ത്പിടിക്കും
മരമായ മരമെല്ലാമീ
കൊടും കാറ്റിലാടാതിരുന്നാല്‍
ഞാന്‍ വിളിക്കും
അന്ന് നീ,
നിന്റെ
മണ്ണുപേക്ഷിച്ചെന്റെ കൂടെവരിക
നിനക്ക് വളരാന്‍,
വേരാഴ്താന്‍
ഞാനെന്റെ ഹൃദയം തരും
വലിച്ചെടുത്ത്‌
കായ്ക്കാനെന്റെ
രക്തവും..
By
ധനേഷ് കാട്ടൂപ്പാടത്ത്.

 

..പ്രണയം.. ഏപ്രില്‍ 22, 2010

Filed under: കവിതകള്‍ — dhaneshka @ 1:46 പി‌എം

ഒരു പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു
അത് ഞാന്‍
പഠിക്കാതെഴുതിയ
പരീക്ഷ പോലെഴുതി
തോറ്റുപോയി.
കുറച്ചോര്‍മ്മകളുണ്ടായിരുന്നു
അതകലെ
കടലിലൊഴുക്കി കളഞ്ഞിട്ടും
വീണ്ടും മഴയായി
വന്നെന്റെ മേല്‍ പെയ്യുന്നു.
ബാക്കിയുള്ളതല്‍പ്പം വേദനയാണ്
അതണയാതെ
കളയാതെ
ഒരു കനലായി
നോവായി,
മനസ്സിലിന്നും
കൊണ്ട് നടക്കുന്നു.

by
ധനേഷ് കാട്ടൂപ്പാടത്ത്.

 

..നിര്‍ഭാഗ്യവാന്‍.. ഏപ്രില്‍ 19, 2010

ആനകള്‍ വേട്ടയാടപ്പെടുന്നത്
കാട്ടില്‍ മാത്രമാണ് .
ചതിക്കുന്ന കുഴിയും,തോക്കും
മാത്രമാണവര്‍ക്ക് ഭയം.
പട്ടിണി കിടന്നും,
വിഷം കഴിച്ചുമവര്‍ മരിക്കുന്നില്ല .
അവര്‍ ഭാഗ്യവാന്മാര്‍

പക്ഷികള്‍ വേട്ടയാടപ്പെടുന്നത്
മരത്തിലും , മാനത്തുമാണ്
വലയും , കൂടുമാണവര്‍ക്ക് ഭയം
മിന്നലേറ്റും ,
വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങിയുമാവര്‍ മരിക്കുന്നില്ല.
അവരും ഭാഗ്യവാന്മാര്‍.

മത്സ്യങ്ങള്‍ വേട്ടയാടപ്പെടുന്നത്
വെള്ളത്തില്‍ മാത്രമാണ്.
ഇരകോര്‍ത്ത ചൂണ്ടയും, വളഞ്ഞു പിടിക്കുന്ന
വലയുമാണവര്‍ക്ക് ഭയം.
വണ്ടി മുട്ടിയും,
തലയിടിച്ചും അവര്‍ മരിക്കുന്നില്ല.
അവരും ഭാഗ്യവാന്മാര്‍.

പക്ഷെ ,
എവിടെയുമെപ്പോഴും
വേട്ടയാടപ്പെടുന്നത് മനുഷ്യനാണ്
കാട്ടിലും,വീട്ടിലും
മാനത്തും,കടലിലും.
അവനൊളിക്കാനിടമില്ല.
അവന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പോലും
അവനെ വേട്ടയാടി കൊല്ലും..
നിര്‍ഭാഗ്യവാന്‍ ….

By
ധനേഷ് കാട്ടൂപ്പാടത്ത്.

 

ഒരല്‍പ്പം കൂടി !

അമ്മയവനെ സ്നേഹിച്ചു ,
അച്ഛനും കൊടുത്തവന് സ്നേഹം.
അവനുമവരെ സ്നേഹിച്ചു ,
കുന്നോളം.

അച്ഛനുമമ്മയും,
അവളെയും സ്നേഹിച്ചു
കുന്നോളം .
അവളും കൊടുത്തവര്‍ക്ക്
കുന്നോളം.

ഇടക്കെപ്പോഴോ,
അവര്‍ തമ്മിലും സ്നേഹിച്ചു….
ഒടുവില്‍,
ഒരുനാളെല്ലാമിട്ടെറിഞ്ഞവര്‍‍‍,
എവിടെക്കോ
ഒരുമിച്ചിറങ്ങിപോയി ..

ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നത്,
അല്‍പ്പം കൂടി,
ഒരല്‍പ്പം കൂടിയവര്‍
സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍!
ഒരല്പം കൂടി …

By
ധനേഷ് കാട്ടൂപ്പാടത്ത്.

 

…സന്തോഷം… ഏപ്രില്‍ 2, 2010

സന്തോഷമന്നൊരു
കുഞ്ഞായിരുന്നൊരു
കുട്ടിക്കുറുമ്പന-‍
വനന്നോടിയും ചാടിയു-
മൊളിച്ചും കഴിഞ്ഞു .

വീടില്ലായിരുന്നവനു-
റങ്ങാനൊരു മെത്തയും.
ഉറക്കമേയില്ലായിരുന്നവനന്ന്.

രൂപങ്ങള്‍ പലതായിരുന്നവനു-
ഷ്ണ ഭൂമിയില്‍ മരുപ്പച്ചയായും ,
വേനല്‍ ചൂടിലേക്കൊരു
പെയ്തൊഴിയാത്ത
കാര്മുകിലുമായവന്‍ വന്നു
മോഹിപ്പിച്ചു ,മറഞ്ഞുകളയും..

പിടികൊടുത്തില്ലവനധികമാര്‍ക്കും,
ചെന്നുപെട്ടില്ലങ്ങിനെയാര്‍ക്കു മുന്നിലും
വെറുതെയങ്ങിനെ.

പാവം മനുജന-
വനെന്നുമൊരു
കിട്ടാക്കനിയായിരുന്നാ കുഞ്ഞ്.
അവനെയെത്തിപ്പിടിക്കാനോടി –
യടുക്കുംപോളൊക്കെയുമവനോടിമറഞ്ഞു .
മറഞ്ഞിരുന്നെപ്പോഴുമവന്റെ ചാരെ തന്നെ.
കാണാതെയറിയാതെ.

എന്നിട്ടും
ചിലരവനെ പിടിച്ചു
പിടിച്ചവരവനെയടച്ചു പൂട്ടി ,
സൂക്ഷിച്ചു.
പക്ഷേയൊരുനാളവന്‍ കടന്നു
കളഞ്ഞു ..
പൂട്ടൊക്കെയും പൊളിച്ചെങ്ങോട്ടോ.

ദൈവമിതൊക്കെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍
ചെവിയിലെപ്പോഴും
മുഴങ്ങിക്കേട്ടു ,
മനുജന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥനയാ-
കുഞ്ഞിനുവേണ്ടി.

ഒരുനാള്‍ പുലരുംമുന്‍പേയാ-
കുഞ്ഞിനെ
പിടിച്ചിരുത്തിയൊരിടത്തെന്നിട്ടു
ദൈവമെങ്ങോ പോയ്മറഞ്ഞു,
സന്തോഷത്തോടെ.

മനുഷ്യനിതറിഞ്ഞില്ല.
അവനപ്പോഴുമെപ്പോഴുമാ-
കുഞ്ഞിനെ തിരഞ്ഞു..
മണ്ണിലും,വിണ്ണിലും
കാട്ടിലും,കാറ്റിലും
ചന്ദ്രനില്‍ വരെ നോക്കി…
കണ്ടില്ല ..

ഒടുവിലവര്‍ ദൈവത്തെ ശപിച്ചവരെ ,
കയ്യൊഴിഞ്ഞ പോയതിന്.
ശപിച്ചും,നരകിച്ചും
കാലമങ്ങിനെ കടന്നു ..

ദൈവമിതു കണ്ടും, കേട്ടും ദുഖിച്ചു.
കലിയുഗമായിരുന്നപ്പോളതിനാല്‍,
ദൈവത്തിനങ്ങോട്ടു പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു.
ആ കുഞ്ഞപ്പോളുമുറക്കമായിരുന്നു,
ആരുമവനെതേടിയവിടേക്ക് പോയില്ല.
ദൈവമവനെ-
യിരുത്തിയിട്ട് പോയത് ഹൃദയത്തിലായിരുന്നു!.

By
ധനേഷ് കാട്ടൂപ്പാടത്ത്.

 

…ക്ഷമാപണം… മാര്‍ച്ച് 31, 2010

പ്രണയത്തിന്റെ
മധുരം നുണയാനല്ല.
അതിന്റെയിളംകാറ്റേല്ക്കാനുമല്ല.
അതിന്റെ തലോടലേറ്റുറങ്ങാനുമല്ലയ-
തിന്റെ ചിറകടിച്ചു പറക്കാനുമല്ല.

താലികെട്ടി കൂടെകൂട്ടാനല്ലയെ –
ന്റെ കുട്ടികളുടെയമ്മയാവാനുമല്ല ,
എന്നെയെന്നും കാത്തിരിക്കാനല്ലയെ –
നിക്കോര്‍ത്തിരിക്കാനുമല്ല ,
എനിക്കായ് കരയാനുമല്ലയെ-
നിക്കൊപ്പം ചിരിക്കാനുമല്ല,

നിന്നെ
ഞാനര്‍ഹിക്കുന്നില്ല.
അര്‍ഹിക്കാത്തൊരു കനിയായിരുന്നു
നീയെനിക്കെന്നും.
അര്‍ഹിക്കാത്തതെങ്ങിനെയാഗ്രഹിക്കും.

നിറവും ജാതിയുമെന്നുമൊരു
മതിലായി നിന്നു
നമുക്കിടയില്‍.
ചോദിക്കാഞ്ഞിട്ടുമെന്തിനോ
കാലമെന്നോ,
പണിതിട്ടുപോയൊരു
മതില്‍‍.
പൊളിക്കാനാകാത്തയി-
ളക്കി മാറ്റാനാകാത്തൊരു
മതില്‍‍.

എന്നിട്ടും പക്ഷെ ഞാന്‍,
നിന്നോടന്നതു പറഞ്ഞു.
നിന്നെ ഞാന്‍ നോവിച്ചു.

എന്നെയിഷ്ട്ടമല്ലെന്നു
നീ പറഞ്ഞപ്പോളെന്റെ
ഹൃദയം മുറിഞ്ഞു,
ആ മുറിവുഞാനുണക്കിയില്ല,
ഒരിക്കലുമൊരു
മരുന്നുമതില്‍ വയ്ക്കില്ല ഞാന്‍ .

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലൊറ്റപ്പെടുമ്പോളും,
സ്നേഹജലമില്ലാതെ തളരുമ്പോളും,
സ്നേഹത്തിന്‍ തണലകലുംപോഴും
കുഴിയില്‍ വീഴ്‌ത്തി
വിധി കളി തുടരുമ്പോഴുമൊക്കെയും-
നഷ്ട്ടപ്പെടുംപോഴുമെനിക്കാ
വേദന വേണമുള്ളില്‍..

അതിലുരുകിയലിയാന-
തിന്റെ ചൂടേറ്റു നില്‍ക്കാന്‍,
സുഖമുള്ളയാ വേദന തിന്നു
വിശപ്പടക്കാന്‍,
ശിഷ്ടകാലമീ മണ്ണില്‍ ജീവിക്കാന്‍,
അതില്ലാതെനിക്ക് പറ്റില്ല.
എനിക്ക് ജീവിക്കണം.
അതിനായിരുന്നെല്ലാം ..

ക്ഷമിക്കില്ലേ നീ ?

By
ധനേഷ് കാട്ടൂപ്പാടത്ത്.

N.B
ഇത്രയും അവളോടൊരിക്കലെങ്കിലും പറയണമെന്ന് കരുതിയതാണ്..പറ്റിയില്ല..
അവളിതു വായിച്ചിട്ടെങ്കിലും എന്നോട് ക്ഷമിക്കുമായിരിക്കും ..ഇതാണ് സത്യം, ഇതുമാത്രമാണ് സത്യം.. 🙂