ധനേഷ് കാട്ടൂപ്പാടത്ത്…….

എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ , എന്റെ വാക്കുകള്‍….

…സന്തോഷം… ഏപ്രില്‍ 2, 2010

സന്തോഷമന്നൊരു
കുഞ്ഞായിരുന്നൊരു
കുട്ടിക്കുറുമ്പന-‍
വനന്നോടിയും ചാടിയു-
മൊളിച്ചും കഴിഞ്ഞു .

വീടില്ലായിരുന്നവനു-
റങ്ങാനൊരു മെത്തയും.
ഉറക്കമേയില്ലായിരുന്നവനന്ന്.

രൂപങ്ങള്‍ പലതായിരുന്നവനു-
ഷ്ണ ഭൂമിയില്‍ മരുപ്പച്ചയായും ,
വേനല്‍ ചൂടിലേക്കൊരു
പെയ്തൊഴിയാത്ത
കാര്മുകിലുമായവന്‍ വന്നു
മോഹിപ്പിച്ചു ,മറഞ്ഞുകളയും..

പിടികൊടുത്തില്ലവനധികമാര്‍ക്കും,
ചെന്നുപെട്ടില്ലങ്ങിനെയാര്‍ക്കു മുന്നിലും
വെറുതെയങ്ങിനെ.

പാവം മനുജന-
വനെന്നുമൊരു
കിട്ടാക്കനിയായിരുന്നാ കുഞ്ഞ്.
അവനെയെത്തിപ്പിടിക്കാനോടി –
യടുക്കുംപോളൊക്കെയുമവനോടിമറഞ്ഞു .
മറഞ്ഞിരുന്നെപ്പോഴുമവന്റെ ചാരെ തന്നെ.
കാണാതെയറിയാതെ.

എന്നിട്ടും
ചിലരവനെ പിടിച്ചു
പിടിച്ചവരവനെയടച്ചു പൂട്ടി ,
സൂക്ഷിച്ചു.
പക്ഷേയൊരുനാളവന്‍ കടന്നു
കളഞ്ഞു ..
പൂട്ടൊക്കെയും പൊളിച്ചെങ്ങോട്ടോ.

ദൈവമിതൊക്കെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍
ചെവിയിലെപ്പോഴും
മുഴങ്ങിക്കേട്ടു ,
മനുജന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥനയാ-
കുഞ്ഞിനുവേണ്ടി.

ഒരുനാള്‍ പുലരുംമുന്‍പേയാ-
കുഞ്ഞിനെ
പിടിച്ചിരുത്തിയൊരിടത്തെന്നിട്ടു
ദൈവമെങ്ങോ പോയ്മറഞ്ഞു,
സന്തോഷത്തോടെ.

മനുഷ്യനിതറിഞ്ഞില്ല.
അവനപ്പോഴുമെപ്പോഴുമാ-
കുഞ്ഞിനെ തിരഞ്ഞു..
മണ്ണിലും,വിണ്ണിലും
കാട്ടിലും,കാറ്റിലും
ചന്ദ്രനില്‍ വരെ നോക്കി…
കണ്ടില്ല ..

ഒടുവിലവര്‍ ദൈവത്തെ ശപിച്ചവരെ ,
കയ്യൊഴിഞ്ഞ പോയതിന്.
ശപിച്ചും,നരകിച്ചും
കാലമങ്ങിനെ കടന്നു ..

ദൈവമിതു കണ്ടും, കേട്ടും ദുഖിച്ചു.
കലിയുഗമായിരുന്നപ്പോളതിനാല്‍,
ദൈവത്തിനങ്ങോട്ടു പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു.
ആ കുഞ്ഞപ്പോളുമുറക്കമായിരുന്നു,
ആരുമവനെതേടിയവിടേക്ക് പോയില്ല.
ദൈവമവനെ-
യിരുത്തിയിട്ട് പോയത് ഹൃദയത്തിലായിരുന്നു!.

By
ധനേഷ് കാട്ടൂപ്പാടത്ത്.

Advertisements